Kıyaslamamanın verdiği huzur

18 Tem
2 dakikada okunur

Brene Brown, çalışma masasına her gün gittiği havuzun fotoğrafını koyar. Altına da şu notu düşer:

“Kendi kulvarında kal. Kıyaslamak yaratıcılığı ve neşeyi öldürür.”

Kendi kulvarına, kulaçlarına ve ritmine odaklandığında, yüzmek onun için sadece bir egzersiz değil, meditasyon ve terapi gibidir.

Ama ne zaman yanındaki kulvara odaklansa, birden anlamsız bir yarışın içinde bulur kendini ve o huzur yok olur.

...

Kıyaslamadan duramayız.

Beynimiz, hayatta kalmak için sosyal statüleri sürekli olarak karşılaştırmaya programlıdır. Çünkü tarih boyunca yanlış kişiye yanlış şekilde davranmak, ölümle sonuçlanabilirdi.

Öyle ki, beynimiz belirli bir şeye odaklanmadığı “dinlenme halinde” bile sosyal ilişkilerimiz üzerine düşünmeye devam eder.

Bunu yaparken de, bilişsel bir yetenek olarak “kıyaslamayı” kullanır.

Ama ne yazık ki bunu adil bir şekilde yapmaz.

...

Jon Cuff’un deyimiyle, başlangıcımızı başkasının ortasıyla, ortamızı başkasının sonuyla kıyaslarız.

Hayatımızın ikinci çeyreğini, başkasının üçüncü çeyreğiyle kıyaslarız.

En çıplak, en savunmasız, en hatalı hallerimizi başkasının en kusursuz halleriyle kıyaslarız.

Bu da özgüvenimizi zedeler.

Oysa özgüven, bir odaya girdiğimizde herkesten üstün olduğumuzu hissetmek değil, kimseyle yarışta olmadığımızın farkında olmaktır.

...

Bir gün bilgeye sorarlar: “Sürekli başkalarına bakıp kendimi eksik hissediyorum, ne yapmalıyım?”

Bilge, gülümseyerek cevap verir: “Ağaçların büyümesini izlerken, hiçbirini birbiriyle kıyaslamazsın. Her ağaç kendi kökleriyle beslendiği ve kendi zamanında serpilir.’”

Bir konuda geliştiğimize inandığımızda enerjik bir neşe hissederiz.

Bu neşe, özgüvenimizi besler, bizi daha güçlü adımlar atmaya teşvik eder.

Kıyaslamak, o neşeyi öldürür.

Karşılaştırmak manasızdır

Madem beynimiz karşılaştırmadan duramıyor, biz de en azından kendi referans noktamızı seçebiliriz.

O referans noktası da kendimizin bir gün önceki hali olabilir.

Düne göre daha anlayışlı mıyım, dürüst müyüm, irademi yerine getiriyor muyum, yaratıcı mıyım, hangi sorunlarımı çözme konusunda adım attım, ilham olacak neler buldum, hangi şarkıları, filmleri, eserleri deneyimledim?

Dünden bugüne yolda heybeme neler kattım?

...

Kimseyle yarışmadan, kendi gelişimimizle ilgilendiğimiz bir hayat, bizi evrenselliğe taşır. Nasıl mı? Thich Nhat Hạnh’tan dinleyelim:

“Bir şair, kağıdın üstündeki bulutu görür. “

“Bulut olmadan su olmaz; su olmadan ağaçlar büyüyemez ve ağaçlar olmadan kağıt yapamazsınız. Bir kağıdın varlığı bir bulutun varlığına bağlıdır. Kağıt ve bulut iç içedir.”

Kendi hikayemizin evrenle bağını fark ettikçe, hem kıyaslanamayacak kadar eşsiz, hem rakip olamayacak kadar iç içe olduğumuzu fark ederiz.

...

Her birimiz, kendi genetik kodları, sosyokültürel çevresi, hayatı boyunca dinledikleri, gördükleri, duydukları ve karşılaştıklarıyla tek bir eser yaratmak için doğan bir sanatçıya benzeriz.

Rick Rubin’in yazdığı gibi; sanat eseri, sanatçıyı yansıtır ve tek amacı sanatçının kim olduğunu ifade edebilmesidir.

Kimse benden daha iyi ben olamaz.

Kimse senden daha iyi sen olamaz.

Karşılaştırmak manasızdır.

...

Kıyaslamaları ve yarışmaları bıraktığımızda o güzel iki hediye kalır geriye: Anlayış ve neşe.

Max Ehrmann’ın dizeleri, bireysel gelişim ve bütünsel bakışın en nihayetinde güzelliği getireceğini müjdeler bize:

“Tüm bu disiplinin ötesinde, kendine nazik ol!

Çünkü sen de en az ağaçlar ve yıldızlar kadar,

Bu evrenin çocuğusun

ve burada olmaya hakkın var.

Senin için anlaşılır olsun ya da olmasın,